Allengs minder leuk

17 november 2004, Ruben Vis

De koningin heeft aan Amsterdam gevraagd wat haar bijdrage zou kunnen zijn. In antwoord daarop wordt zij naar een jongerencentrum op de Overtoom gedirigeerd. Is dat de juiste plek waar Beatrix naar toe had kunnen gaan? Een van de jongerenwerkers vertelde mij vorig jaar dat hij was geprovoceerd door het voor het Vredespaleis plaatsen van de restanten van een door een zelfmoordaanslag getroffen Israëlische bus. Kennelijk had hij niet begrepen dat die bus een boodschap vertolkte aan het adres van de rechters in het Vredespaleis, en niet naar Nederland was vervoerd voor een jongerenwerker uit Amsterdam-West.
De moord op Van Gogh werd gemotiveerd in de op zijn borst achtergelaten brief. Daarin werd een beperkt aantal politici genoemd waarvan ik alleen maar hoop dat Beatrix op persoonlijke en door hen discreet behandelde wijze haar steun en medeleven heeft geuit. Wie verder werden door Mohammed B., waarvan steeds meer duidelijk wordt dat hij in een netwerk zat met internationaal terroristische contacten, als doelwit gezien?

Duidelijk: de VVD en de gelovige joden. Een volkspartij die vrijheid in haar naam en vaandel draagt en een bevolkingsgroep die zich onderscheidt omdat het overal en altijd een minderheid is. De kunst van democratisch besturen is niet zozeer dat de meerderheid beslist, maar dat de meerderheid het voor minderheden hier ook nog leuk weet te houden. Een al vier eeuwen bestaande minderheid vindt het hier allengs minder leuk. Ik ben de afgelopen weken door minstens drie, vier verschillende functionarissen van het Amsterdamse gemeentebestuur gevraagd hoe de joodse gemeenschap op het tumult in de samenleving reageert. Geen daarvan had zich gerealiseerd dat juist deze bevolkingsgroep met naam en toenaam op de dodenlijst-brief van Mohammed B. voorkwam. Het was alleen VVD-fractieleider Van Aartsen die op dat punt onmiddellijk heldere taal sprak.

In eerste instantie was de joodse reactie op de afgrijselijke moord op Van Gogh geen andere dan die van de doorsnee Nederlander. Maar toen de inhoud van de brief naar buiten kwam, sloeg de angst om het hart. Het jihadistisch geweld, dat zich eerder manifesteerde in terreurdaden te Jeruzalem, Tel Aviv, Casablanca, Istanboel, New York en Madrid heeft zich ook in Nederland gevestigd. De joodse bevolking is daarvan een doelwit, maar wat biedt de overheid? Die stelde de vraag of vanuit de joodse gemeenschap er rekening zou moeten worden gehouden met acties na de dood van Arafat. Wat een waanzinnige vraag, juist in deze tijden! Wie enige kennis heeft van de geschiedenis van de joden in Nederland, begrijpt hoe onbegrepen wij ons voelen. In die geschiedenis heeft de joodse bevolking overigens haar eigen integratie verzorgd en steeds nieuwe groepen joodse immigranten opgevangen en in de Nederlandse samenleving zien instromen.
De woordvoerders van twee immigranten-jongerengroepen kwamen vorige week opvallend in het nieuws. Juist terwijl duidelijk werd dat alleen al een half miljoen Roemeense joden in WO II is vermoord, beweerde een inmiddels tot aftreden gedwongen Turkse jongerenvoorman dat slechts een paar duizend joden in heel Europa het leven lieten. Je zou denken dat een Turkse jongerenbeweging wel iets anders heeft te doen dan het getal van de 6 miljoen vermoorde joden ter discussie te stellen.

Een bestuurslid van een vereniging van hoog opgeleide Marokkanen, die de veelzeggende naam Umah (= moslimgemeenschap) draagt, stelt White Power-brandstichters gelijk met minister Verdonk, verwijt in één uitspraak dat Israel ten onrechte Arafat als een misdadiger heeft behandeld, en dat het westen toch altijd tegen ‘ons’ is. De jongeman is jurist en psychiater. Eerder waren het een geschiedenisleraar en een beleidsambtenaar van het ministerie van Sociale Zaken die in hun vrije tijd vanuit hun islamitisch geloof de samenleving wilden doordringen van de minderwaardigheid van homoseksualiteit. Dat zelfs de koningin de verkeerde kant op wordt gestuurd, bewijst hoe zeer de samenleving het spoor bijster is.