De missie De missie was te belangrijk....druilerig weer of niet, die afstand van pakweg 50 meter naar het stemlokaal moest te overbruggen zijn. Oh maar waar is de envelope....help!...ik had hem op een logische plek gelegd zodat hij niet zou zoekraken. Maar welke is de logische plek ook weer?...even later vond ik de logische plek en vertrok naar het stemlokaal. Onderweg keek vanaf zijn flyer gestoken achter vele ruitenwissers, mijn volksvertegenwoordiger mij priemend aan. De boodschap was duidelijk. Bij het lokaal aangekomen werd ik al weer wat zenuwachtig. Als ik nou maar goed inkleur. In het stemhokje las ik als altijd de bedreigingen aan de muur. Zij deden mij het zweet op het voorhoofd paar'len. Of waren het regendruppels? In ieder geval bereikte de faalangst zijn climax toen ik het potloodje aan de rechterkant pakte. TE KORT!! Ik kan niet bij Ruben komen! Als ik het papier nou eens vouw. Nee dan wordt het misschien ongeldig. Wanhoop alom, totdat ik ineens links in een hoekje een rood stompje aan een touwtje waarnam. Ik slaakte een zucht van verlichting. Nu nog netjes binnen de lijntjes blijven want anders denken ze dat ik op 2 mensen stem: ongeldig. Dwangmatig checkte ik tot driemaal toe of ik de procedure goed had gevolgd. Ik bedacht dat ik misschien iemand achter de tafel kon vragen ook nog even te controleren. Gelukkig bedwong ik mij. Aangepast gedrag gaat boven alles. Voldaan dat ik mijn taak had volbracht verliet ik samen met mijn onzekerheid het lokaal. 'Ik hoop en geloof dat ik op je gestemd heb' knikte ik de kletsnat geregende, maar nog steeds vriendelijk ogende Vis achter de ruitenwissers toe. 'Trouwens, een veilig gevoel' concludeerde ik. 'Ook bij slecht weer blijft mijn volksvertegenwoordiger op zijn post'!