Het Noordhollandse Statenlid voor de VVD, Ruben Vis heeft bij het stadsdeelbestuur van Amsterdam-Centrum gepleit voor behoud van de onderwijzerswoning van de Sophie Rosenthalschool. Vis vreest de mogelijke verdwijning van een laatste stuk bouwkundig joods-cultureel erfgoed in de binnenstad van Amsterdam, nu de gemeentelijke dienst IVV plannen heeft het terrein zodanig her in te richten dat het betrokken gebouwtje aan de moderniseringsdrang ten prooi dreigt te vallen. De Dienst IVV heeft een architect gevraagd een bouwplan te ontwikkelen met als uitgangspunt sloop van het 19de-eeuwse gebouwtje. Vis vraagt het deelraadsbestuur zich in te zetten om ‘een laatste restant van Joods erfgoed in deze buurt te behouden en bijvoorbeeld te integreren in het nieuwbouwplan. Ik hoop u er van te overtuigen dat uw interventie ten zeerste gewenst is’, aldus Vis. Gaarne ziet Vis dat het deelraadsbestuur met de gemeentelijke dienst IVV er naar streeft de onderwijzerswoning van de Sophie Rosenthalschool te behouden opdat het zijn boodschap kan uitdragen, n.l. die van een eens in dat deel van de stad gevestigde bevolkingsgroep die weliswaar in slechte omstandigheden leefde, maar toch met behulp van meer welvarender geloofs- en stadgenoten er in slaagde te werken aan de eigen toekomst en daarmee aan die van de stad Amsterdam – niet voor niets liefkozend met het Hebreeuwse woord ‘Mokum’ = dè plaats aangeduid. De onderwijzerswoning van de Sophie Rosenthalschool wordt vermeld in de gids Wandelingen door Joods Amsterdam waarvan ook een Engelse editie bestaat. Zodoende komen er nogal eens bezoekers kijken. De onderwijzerswoning uit 1887 van de Sophie Rosenthal bewaarschool, op een gemeentelijk bedrijfsterrein aan de Nieuwe Uilenburgerstraat, is een van de weinige overgebleven tastbare herinneringen aan de joodse bevolking die in de buurt heeft geleefd. De bevolking is vermoord, de huizen zijn gesloopt. Tussen de recente nieuwbouw, verbouwde huizen en een bevolking van wie nog maar een enkeling uit de vroegere volksbuurt stamt, zijn de geïsoleerde resten die aan het verleden van dit gebied herinneren een kostbaar bezit. De onderwijzerswoning uit een voorbije tijd laat zien hoe het in Amsterdam in een humane samenleving eigenlijk zou moeten zijn, hoe er zelfs in de meest armoedige tijd in een bijna onbewoonbare buurt toch een liefdevolle aandacht was voor opvoeding en cultuur. Het laatste is een typisch kenmerk is van het joodse leven dat beoogt ook in de meest moeizame omstandigheden, waarvan de joodse gemeenschap er zo vele heeft gekend, er steeds naar te streven om kennis over te dragen op jongere generaties waardoor deze zich verder wisten te ontwikkelen en in intellectueel en economisch opzicht wisten te ontplooien. Het voortbestaan van dit gebouw zou de herinnering aan dat thema, dat ook vandaag actualiteit kent met betrekking tot grote delen van de huidige Amsterdamse bevolking, en aan de school in stand kunnen houden. Het gebouw zou daarnaast een bescheiden tegenwicht kunnen zijn tegen ook nu nog levende vooroordelen en gebrekkige kennis over de joodse bevolking die hier heeft geleefd en over een cultuur die zoveel heeft bijgedragen aan de stad Amsterdam zoals wij deze nu kennen.